ana100g, d1g1taa1 en omgekeerd
26 oktober 2011
Vandaag heb ik de Dutch Design Week (ddw voor intimi) bezocht. Nu zijn we al maanden druk met dit evenement – we hebben immers getekend voor het interactiedesign van de website- maar dat is toch anders dan er daadwerkelijk fysiek aanwezig te zijn. We hebben een eigen route geselecteerd, de digitale design route. Natuurlijk was dat mijn plan vandaag. Althans dat was de bedoeling, maar ik bleef wat langer hangen bij een paar projecten op die route. Het heeft namelijk wel wat bij me losgemaakt. Ik werd heen en weer geslingerd tussen de fysieke en digitale wereld, en voelde me een soort nomade, in de positieve zin van het woord, misschien eigenlijk wel meer een ontdekkingsreiziger.
Zo was ik aangenaam verrast door het open lab “Beyond Data” van Baltan Laboratories, samen met haar Hongaarse evenknie. Zij experimenteren met open data en de wisselwerking met de fysieke omgeving. Zo worden tweets opgevangen, geprint en opgehangen op een twitterwall. Maar er wordt ook een soort 3D spinneweb gesponnen met tweets, waarbij de lengte van het draadje afhangt van het aantal volgers. Een soort fysieke infographics dus.
Daarna ben ik natuurlijk even naar Jan Hein van Melis gegaan met zijn tijdelijk restaurant. Jan Hein heeft van de oude omkleedruimte van de Philips instrumentenfabriek omgetoverd tot een restaurant. Daar kan je heerlijk eten en vertoeven!
Als laatste heb ik de tentoonstelling PULS/Hacking the city bezocht. Ik werd rondgeleid door Maaike, de coordinator. Wat een interessante projecten, wat een diversiteit. Ook hier de ene keer heel lowtech, de andere keer super digitaal. Even een paar voorbeelden: Sander Veenhof tovert het standhuisplein om een virtueel museum. Het Cloud collective tovert open data om in een 3d omgeving die te bedienen is met 6 ‘oldschool’ draaiknoppen. Het Architectuurcentrum Eindhoven (ACE) ging met een maquette langs diverse pleinen in Eindhoven en vroeg waar mensen vandaan komen en wat ze van het plein vonden. De plaats werd met spijkers in een tafel geslagen, en de opmerkingen met een typmachine uitgetypt.
Heb je deze week nog tijd: ga dan vooral ook op ontdekkingstocht, je krijgt er geen spijt van!
Mijn held heet Flip
18 oktober 2011
Brandende steken in mijn linkerzij. Ademhalingsproblemen. En wat is dat nu? Krampen in mijn rechterknieholte? Het moet niet gekker worden! En ik ben pas op kilometer 4… Nog 17 te gaan, dat gaat zo niet lukken, waar is de EHBO, ik zal toch niet uitvallen..? Heb ik me toch weer laten meesleuren door de menigte, direct na het startschot uit de startvakken geknald. Heb ik mijn motortje nu al opgeblazen? Gevalletje lichte paniek in de eerste 20 minuten van de halve marathon.
Maar wie kwam me daar voorbij gedraafd? De rust zelve, onverstoorbaar, in een vaste tred: teamlid Flip Baars. Met een objectieve tijds- en snelheidswaarneming aan zijn pols. Waarop het krankzinnige tempo van 13km/h genoteerd stond. Dat moest omlaag. Flip stelde zijn klok in op 11km/uur, stopte zijn muziek in zijn oren en draafde voort, Lonneke met zich mee slepend. Laat hem nu niet gaan, Lonneke, hou Flip vast. Ha, dat gaat al beter, regelmatig tempo, ademhaling onder controle. Concentratie. Het gaat bijna lekker nu, ik kan Flip zowaar bijhouden. Af en toe durf ik weer te zwaaien naar het publiek en te grinniken om de grapjes (”Hoedje OP voor jullie”, roepen de dames met de papieren feestmutsjes). Wanneer ik wat overmoedig op het ritme van een bandje versnel en boven de 11km/h uitkom, piept het klokje van Flip onverbiddelijk. Terug naar 11!
De kilometers vliegen onder ons voorbij. Na 1 uur hebben we er precies 11 km op zitten. Als we dit volhouden, loop ik een persoonlijk record dit jaar. En we houden vol. Over de saaie Marathonloop en de Anthony Fokkerlaan, waar zowaar publiek staat in de miezerregen. Hulde, hulde, hulde aan de toeschouwers! Na een laatste groet aan de triptic-supporters op Strijp S, mag ik los van Flip. Dankzij zijn heerlijke constante tred en strenge sturing daarop, heb ik nu nog energie om te versnellen. Vanaf 17 km als toetje op de taart kronkelend door de binnenstad.
Zie ik dat goed, die tijdsaanduiding boven de finish? Ik duik onder de 2 uur door! Een scherp PR. Als je moet stoppen op je hoogtepunt, denk ik dat dit mijn laatste halve marathon geweest is. Want of ik dit ooit nog kan verbeteren? Alleen als mijn held weer met me meeloopt.
Meer
Bekijk hier de tijden van de andere triptic-lopers!
Nog efkes
27 september 2011
“Nog efkes meidje”, riep de kranige zestiger me toe, terwijl hij me -er nog jaloersmakend fris uitziend- dubbelde.
Het was zondagmorgen, parcoursverkenning van de halve marathon, twee weken voor de echte wedstrijd. In de nog laaghangende mist probeerden de stratenvegers op het Stratumseind nog enigszins het glas voor onze voeten weg te vegen. Geen beginnen aan, we springen er maar overheen, onszelf warm lopend in de ochtendkilte. Het zou vanmiddag heerlijk warm worden, maar op dit tijdstip is het goed te merken dat de zomer al achter ons ligt.
Ik zou het nu dan zelf gaan beoordelen. Sinds het bekendmaken van het nieuwe parcours voor de marathon van Eindhoven was er al veel over gesproken en geschreven. Semi-professionele lopers bejubelden de lange rechte stukken, amateurs vreesden de lanen waaraan geen einde leek te komen. Ik schaar me nu bij de laatste groep. Niet eens zozeer vanwege de lange rechte stukken, maar vanwege het niemandsland waar we doorheen ploeteren. En dat had niets te maken met het onchristelijke tijdstip; over 2 weken zullen we in het industriele gedeelte van Eindhoven, pakweg vanaf kilometer 10-11 tot aan kilometer 16 ook geen publiek aantreffen. Tussen de lege bedrijfspanden, opgestapelde containers en terreinen van gesloopte fabrieken wonen nu eenmaal weinig potentiele supporters; die ook nergens een horeca-gelegenheid hoeven te verwachten. Juist wanneer het zwaar begint te wegen in het traject, zullen de lopers het dus echt op eigen kracht moeten doen. Hoe heroisch! Lezers, mocht je nog twijfelen waar te gaan aanmoedigen, er zijn kale kilometers waar het dubbel gewaardeerd zal worden.
“Nog efkes, meidje”, riep hij me op de Oirschotse dijk toe. Inderdaad, nog efkes. Nog efkes een paar kilometer op deze parcoursverkenning. Maar ook nog maar efkes tot het echte evenement: over 2 weken is het zover. Stiekem heb ik er toch wel zin in, dat kriebelt toch echt. En dan maar efkes een periode van rust inlassen. Efkes dan.
Van de redactie:
Onze Lonneke rent in het triptic bedrijven-team óók nog eens voor een goed doel: Zorgkwekerij de Pimpernel. U kunt haar en de andere lopers sponsoren! Hoe? Lees het hier!
Zie ook: www.triptic.nl/marathon
