Archief voor de ‘ALGEMEEN’ catagorie
Mijn held heet Flip
18 oktober 2011
Brandende steken in mijn linkerzij. Ademhalingsproblemen. En wat is dat nu? Krampen in mijn rechterknieholte? Het moet niet gekker worden! En ik ben pas op kilometer 4… Nog 17 te gaan, dat gaat zo niet lukken, waar is de EHBO, ik zal toch niet uitvallen..? Heb ik me toch weer laten meesleuren door de menigte, direct na het startschot uit de startvakken geknald. Heb ik mijn motortje nu al opgeblazen? Gevalletje lichte paniek in de eerste 20 minuten van de halve marathon.
Maar wie kwam me daar voorbij gedraafd? De rust zelve, onverstoorbaar, in een vaste tred: teamlid Flip Baars. Met een objectieve tijds- en snelheidswaarneming aan zijn pols. Waarop het krankzinnige tempo van 13km/h genoteerd stond. Dat moest omlaag. Flip stelde zijn klok in op 11km/uur, stopte zijn muziek in zijn oren en draafde voort, Lonneke met zich mee slepend. Laat hem nu niet gaan, Lonneke, hou Flip vast. Ha, dat gaat al beter, regelmatig tempo, ademhaling onder controle. Concentratie. Het gaat bijna lekker nu, ik kan Flip zowaar bijhouden. Af en toe durf ik weer te zwaaien naar het publiek en te grinniken om de grapjes (”Hoedje OP voor jullie”, roepen de dames met de papieren feestmutsjes). Wanneer ik wat overmoedig op het ritme van een bandje versnel en boven de 11km/h uitkom, piept het klokje van Flip onverbiddelijk. Terug naar 11!
De kilometers vliegen onder ons voorbij. Na 1 uur hebben we er precies 11 km op zitten. Als we dit volhouden, loop ik een persoonlijk record dit jaar. En we houden vol. Over de saaie Marathonloop en de Anthony Fokkerlaan, waar zowaar publiek staat in de miezerregen. Hulde, hulde, hulde aan de toeschouwers! Na een laatste groet aan de triptic-supporters op Strijp S, mag ik los van Flip. Dankzij zijn heerlijke constante tred en strenge sturing daarop, heb ik nu nog energie om te versnellen. Vanaf 17 km als toetje op de taart kronkelend door de binnenstad.
Zie ik dat goed, die tijdsaanduiding boven de finish? Ik duik onder de 2 uur door! Een scherp PR. Als je moet stoppen op je hoogtepunt, denk ik dat dit mijn laatste halve marathon geweest is. Want of ik dit ooit nog kan verbeteren? Alleen als mijn held weer met me meeloopt.
Meer
Bekijk hier de tijden van de andere triptic-lopers!
Nog efkes
27 september 2011
“Nog efkes meidje”, riep de kranige zestiger me toe, terwijl hij me -er nog jaloersmakend fris uitziend- dubbelde.
Het was zondagmorgen, parcoursverkenning van de halve marathon, twee weken voor de echte wedstrijd. In de nog laaghangende mist probeerden de stratenvegers op het Stratumseind nog enigszins het glas voor onze voeten weg te vegen. Geen beginnen aan, we springen er maar overheen, onszelf warm lopend in de ochtendkilte. Het zou vanmiddag heerlijk warm worden, maar op dit tijdstip is het goed te merken dat de zomer al achter ons ligt.
Ik zou het nu dan zelf gaan beoordelen. Sinds het bekendmaken van het nieuwe parcours voor de marathon van Eindhoven was er al veel over gesproken en geschreven. Semi-professionele lopers bejubelden de lange rechte stukken, amateurs vreesden de lanen waaraan geen einde leek te komen. Ik schaar me nu bij de laatste groep. Niet eens zozeer vanwege de lange rechte stukken, maar vanwege het niemandsland waar we doorheen ploeteren. En dat had niets te maken met het onchristelijke tijdstip; over 2 weken zullen we in het industriele gedeelte van Eindhoven, pakweg vanaf kilometer 10-11 tot aan kilometer 16 ook geen publiek aantreffen. Tussen de lege bedrijfspanden, opgestapelde containers en terreinen van gesloopte fabrieken wonen nu eenmaal weinig potentiele supporters; die ook nergens een horeca-gelegenheid hoeven te verwachten. Juist wanneer het zwaar begint te wegen in het traject, zullen de lopers het dus echt op eigen kracht moeten doen. Hoe heroisch! Lezers, mocht je nog twijfelen waar te gaan aanmoedigen, er zijn kale kilometers waar het dubbel gewaardeerd zal worden.
“Nog efkes, meidje”, riep hij me op de Oirschotse dijk toe. Inderdaad, nog efkes. Nog efkes een paar kilometer op deze parcoursverkenning. Maar ook nog maar efkes tot het echte evenement: over 2 weken is het zover. Stiekem heb ik er toch wel zin in, dat kriebelt toch echt. En dan maar efkes een periode van rust inlassen. Efkes dan.
Van de redactie:
Onze Lonneke rent in het triptic bedrijven-team óók nog eens voor een goed doel: Zorgkwekerij de Pimpernel. U kunt haar en de andere lopers sponsoren! Hoe? Lees het hier!
Zie ook: www.triptic.nl/marathon
Smulweb-gate
9 september 2011
Nog nauwelijks van de commotie rond Diginotar-gate bekomen, rol ik deze week ongewild in de volgende soap: Smulweb-gate. Weer een grote website succesvol gehakt, ehhh, gehackt.
Op 5 september ontving ik daarover een mail van Smulweb met daarin de boodschap dat men ‘(…) om veiligheidsredenen besloten heeft om alle bestaande wachtwoorden te laten vervallen (…)’. Verstandige keus, en tot dusverre maakte ik me nog weinig zorgen. Maar toen ik vandaag nog een mail van Smulweb kreeg sloeg dat om. Nu kreeg ik namelijk te lezen dat de wachtwoorden bij Smulweb wel werden beveiligd, maar niet versleuteld werden opgeslagen. Of om in de Jip en Janneke taal van Smulweb te spreken: “De buitendeur was op slot, maar de gegevens lagen niet in een kluis.”
Nu begrijp ik dat een inbraak nooit met 100% zekerheid te voorkomen is: met grote sluwheid of grof geweld kom je overal binnen. Maar juist daarom is het niet in de kluis leggen van de juwelen van een ander wel heel erg onverstandig. Je zou denken dat websitebouwers anno 2011 wel beter zouden weten. Niet dus.
Blinde paniek, wachtwoord vergeten
Zelf raak ik altijd in een blinde paniek wanneer ik mijn wachtwoord ben vergeten, op de ‘wachtwoord vergeten?’ knop druk, en dan een mailtje krijg met daarin leesbaar mijn wachtwoord. Hier gaan minimaal twee dingen fout. Ten eerste staat mijn wachtwoord blijkbaar onversleuteld in iemands database, en ten tweede maakt iemand de fout om me mijn leesbare wachtwoord over een onveilig medium als e-mail op te sturen. Mocht u dit ooit overkomen, dan hoop ik dat er na het lezen van dit blog direct alarmbellen gaan rinkelen en u snel uw account verwijdert: hier zijn uw persoonlijke gegevens niet veilig!
Bij triptic kunt u als het gaat om uw wachtwoord van een aantal dingen zeker zijn:
1. Uw wachtwoord wordt met zware encryptie opgeslagen in onze database;
2. Bent u uw wachtwoord kwijt? Wij vertellen u niet wat het wachtwoord is, om de doodeenvoudige reden dat we het niet weten en er niet achter kunnen komen;
3. Hoe belangrijker de taak die u via onze systemen vervult des te strenger het wachtwoord. Misschien is dat wel eens vervelend, maar geloof me: een gekraakt account is nog minder leuk;
4. Door onze software worden geen wachtwoorden verstuurd: in plaats daarvan krijgt u via e-mail een link waarmee u zelf uw wachtwoord kunt wijzigen.
Systeemveiligheid is een kat en muis spel
En dit is niet het enige gebied waarop we preventief zware maatregelen nemen. We beveiligen onze systemen ook op allerlei andere manieren (nee, ik vertel niet welke). En om dat te kunnen, scholen onze ontwikkelaars zich continu bij. Systeemveiligheid is en blijft immers een kat en muis spelletje.
U begrijpt het al, bij triptic geven we qua veiligheid betekenis aan de uitdrukking ‘Better safe than Sorry’. Ik wens u veel internetplezier toe, enne … was u net als ik lid van Smulweb, denk dan nog eens goed na op welke plaatsen u datzelfde wachtwoord gebruikt…
Meer
Wilt u weten hoe u wachtwoorden veilig maakt en houdt, lees dan bijvoorbeeld dit artikel eens: vijftien tips voor een veilig wachtwoord
